Snelle, nauwkeurige, kosteneffectieve en aanpasbare ebolavirusantigen snelle teststrips Niet-machinaal werkbaar met colloïdale goudmethode

Het Ebola-virus veroorzaakt een acute, ernstige ziekte die zonder behandeling vaak fataal is. De Ebola-virusziekte (EVD) verscheen voor het eerst in 1976 tijdens twee gelijktijdige uitbraken, één in Nzara, Soedan, en de andere in Yambuku, Democratische Republiek Congo. Dit laatste gebeurde in een dorp vlakbij de Ebola-rivier, waaraan de ziekte zijn naam ontleent.

Elektronenmicrofoto's van leden van het geslacht Ebolavirus laten zien dat ze de karakteristieke draadachtige structuur van een filovirus hebben. EBOV VP30 is ongeveer 288 aminozuren lang. De virionen zijn in het algemeen buisvormig, maar variabel in de algehele vorm en kunnen verschijnen als de klassieke herdersstaf of oogbout, als een U of een 6, of opgerold, rond of vertakt; laboratoriumtechnieken, zoals centrifugatie, kunnen de oorsprong zijn van sommige van deze formaties. Virionen hebben over het algemeen een diameter van 80 nm met een lipidedubbellaag die het glycoproteïne verankert en die 7 tot 10 nm lange punten vanaf het oppervlak projecteert. Ze hebben een variabele lengte, doorgaans rond de 800 nm, maar kunnen tot 1000 nm lang zijn. In het midden van het virion bevindt zich een structuur genaamd nucleocapside, die wordt gevormd door het spiraalvormig gewikkelde virale genomische RNA gecomplexeerd met de eiwitten NP, VP35, VP30 en L. Het heeft een diameter van 80 nm en bevat een centraal kanaal met een diameter van 20-30 nm. Viraal gecodeerde glycoproteïne (GP) pieken van 10 nm lang en 10 nm uit elkaar zijn aanwezig op de buitenste virale envelop van het virion, die is afgeleid van het gastheercelmembraan. Tussen envelop en nucleocapside, in de zogenaamde matrixruimte, bevinden zich de virale eiwitten VP40 en VP24.

De virusfamilie Filoviridae omvat 3 geslachten: Cuevavirus, Marburgvirus en Ebolavirus. Er zijn 5 soorten geïdentificeerd: Zaïre, Bundibugyo, Sudan, Reston en Taï Forest. De eerste drie, Bundibugyo Ebolavirus, Zaïre Ebolavirus en Sudan Ebolavirus, zijn in verband gebracht met grote uitbraken in Afrika. Het virus dat de uitbraak in West-Afrika in 2014 veroorzaakte, behoort tot de Zaïre-soort.

Ebola verspreidt zich vervolgens via overdracht van mens op mens via direct contact (via beschadigde huid of slijmvliezen) met het bloed, de afscheidingen, organen of andere lichaamsvloeistoffen van geïnfecteerde mensen, en met oppervlakken en materialen (bijvoorbeeld beddengoed, kleding) die besmet zijn met deze vloeistoffen.

De incubatietijd, dat wil zeggen het tijdsinterval vanaf infectie met het virus tot het optreden van de symptomen, bedraagt ​​2 tot 21 dagen. Mensen zijn pas besmettelijk als ze symptomen ontwikkelen. De eerste symptomen zijn het plotseling optreden van koorts, vermoeidheid, spierpijn, hoofdpijn en keelpijn. Dit wordt gevolgd door braken, diarree, huiduitslag, symptomen van een verminderde nier- en leverfunctie, en in sommige gevallen zowel interne als externe bloedingen (bijvoorbeeld sijpelen uit het tandvlees, bloed in de ontlasting). Laboratoriumbevindingen omvatten een laag aantal witte bloedcellen en bloedplaatjes en verhoogde leverenzymen.

Het kan moeilijk zijn om EVD te onderscheiden van andere infectieziekten zoals malaria, buiktyfus en meningitis. Bevestiging dat de symptomen worden veroorzaakt door een Ebola-virusinfectie wordt gedaan met behulp van de volgende onderzoeken:

• antilichaam-vangst-enzym-gekoppelde immunosorbenttest (ELISA)
• Detectietests voor antigeenvangst
• serumneutralisatietest
• reverse transcriptase polymerase kettingreactie (RT-PCR) test
• elektronenmicroscopie
• virusisolatie door celcultuur.

Monsters van patiënten vormen een extreem risico op biologische gevaren; laboratoriumtests op niet-geïnactiveerde monsters moeten worden uitgevoerd onder maximale biologische inperkingsomstandigheden.

De Ebola Antigen Rapid Test is een eenvoudige, visuele kwalitatieve test die Ebola-virusantigeen detecteert in menselijke volbloed-, serum- of plasmaspecimens. Deze test is gebaseerd op immunochromatografie en kan na 15-20 minuten een resultaat opleveren.